Opera buffa

Opera seria miała rywalkę w postaci opery komicznej (opera buffa) - podział na te dwie formy nastąpił około połowy XVIII wieku. Opera buffa przywiązywała więcej wagi do znaczeń i efektu dramatycznego - była ona melodyjnym, charakteryzującym się szybką akcją spektaklem, traktującym o zwykłych ludziach i ich codziennym życiu. Emocje jakimi kierowały się postaci takich oper były „rzeczywiste" (w przeciwieństwie do wyszukanych i sztucznych problemów postaci opera seria), a wyśmiewane wady pospolite - na przykład chciwość czy próżność. Ta alternatywna tradycja operowa także wywarta przemożny wpływ poza granicami Wioch. Do największych kompozytorów opera buffa należeli Pergolesi, Paisiello i Cimarosa. Nieco później różnice pomiędzy opera seria i opera buffa zaczęły się zacierać, a elementy komiczne przedostały się do poważnych utworów operowych. Obok arii dominujące znaczenie uzyskały ansamble - sceny zespołowe, w których kilku artystów śpiewa równocześnie, często wyrażając różne punkty widzenia.