Język melodramatu

Język melodramatu musiał być sugestywny, aktorzy bezustannie przemawiali podniesionym głosem, deklamując swe pełne wykrzykników partie. Rzeczywistość melodramatu to świat czarno-biafy, z jasno określonymi normami, gdzie nikt nie miał wątpliwości, co jest dobre, a co złe. Każda historia, nawet ta najbardziej nieprawdopodobna i mrożąca krew w żyłach, musiała zakończyć się happy endem, a niegodziwcy niezmiennie ponosili karę. Autorzy takich przedstawień oraz właściciele teatrów, gdzie je wystawiano nigdy nie narzekali na brak zainteresowania publiczności. Londyńczycy tłumnie przybywali na każdy spektakl, zarówno do teatrów renomowanych, jak i tych o najgorszej z możliwych reputacji, tak zwanych Penny Gaffs w West Endzie. Dziewiętnastowieczna Anglia to kraj surowych zasad obowiązujących w każdej niemal dziedzinie życia. Należało odpowiednio się ubierać, przykładnie wyrażać i zachowywać zarówno w domu, jak i we własnej sypialni. Nic zatem dziwnego, że komiczne przedstawienia rozrywkowe stanowiły dla widzów wszelkiego autoramentu rodzaj ucieczki w świat fantazji.