Teatr rewiowy

Daleko bardziej niż melodramat, od czci i wiary został odsądzony, również niezwykle popularny w XIX wieku, teatr rewiowy. Zła reputacja towarzyszyła rewii od samego początku, gdyż za miejsce narodzin tego typu rozrywki uważa się domy publiczne oraz marynarskie tawerny, gdzie bardzo często zbierało się „szemrane" towarzystwo. Już na samym początku rządów propagującej surowe zasady etyczno-moralne królowej Wiktorii, właściciele domów publicznych zaczęli rozbudowywać swe przybytki, również dlatego, by stworzyć lepsze warunki dla występujących w nich tancerzy i śpiewaków. Okazało się, że nie było w Londynie lepszej rozrywki dla biedaków, którzy z rozkoszą zapominali tam o ciężarach i bolączkach dnia codziennego. W teatrach rewiowych aktorzy bawili się wraz z widzami. Wspólnie śpiewano, tańczono, publiczność śmiała się ze skeczy parodiujących ceremonię ślubu, pogrzebu, pompatyczne życie wyższych sfer, bądź po prostu codzienne kłopoty, na które narażony jest żonaty mężczyzna lub zamężna kobieta. Najwięcej teatrów rewiowych w Londynie funkcjonowało w East Endzie, niedaleko portowych doków, w dzielnicy zamieszkałej przez ubogich imigrantów. Wiele rewii powstało w miastach przemysłowych Wielkiej Brytanii, np. w Liverpoolu, Newcastle, Glasgow i w Manchesterze.